Czerwoni
11 stycznia przez ulice Berlina po raz kolejny przeszedł marsz LL-Demo – manifestacja z okazji rocznicy morderstwa Róży Luksemburg i Karla Liebknichta z rąk protofaszystowskich bojówek Freikorps.
16 stycznia braliśmy udział w spotkaniu Parlamentarnego zespołu do spraw pracy i sprawiedliwości społecznej powołanego na wniosek Inicjatywy Pracowniczej.
W spotkaniu uczestniczyli delegaci związków zawodowych, członkowie organizacji politycznych, przedstawiciele z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej oraz Główny Inspektor Pracy.
3 grudnia na wniosek prezydenta Nawrockiego Trybunał Konstytucyjny podjął decyzję o uznaniu działalności Komunistycznej Partii Polski za niekonstytucyjną. Jest to kolejny krok w systemowym zwalczaniu lewicy przez konserwatywno-liberalny mainstream. Stanowczo sprzeciwiamy się bezpodstawnemu, niesprawiedliwemu i motywowanemu politycznie wyrokowi.
Skrajna prawica rośnie na całym świecie: od niemieckiego AFD, przez Fratelli d’Italia aż po Konfederację.
Gdziekolwiek nie spojrzymy, działania Sławomira Mentzena, Alice Weidel czy Georgii Meloni sprowadzają się do tego samego: niszczenia siły pracowników (np. poprzez ataki na związki zawodowe) i przekierowania gniewu w inną stronę.
Wszystkie te partie mają na celu odwrócić gniew nas, pracowników, wobec istniejącego systemu kapitalistycznego i zwrócić go na tory bezpieczne dla kapitalistów. Dlaczego? Bo silny, zjednoczony, upolityczniony ruch pracowniczy to najsilniejsza broń przeciwko prawicy!
To właśnie zjednoczeni, upolitycznieni pracownicy włoscy byli w stanie doprowadzić do strajku generalnego przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy. To świadomi, greccy pracownicy portowi blokują dostawy broni do Izraela. Tylko jednocząc klasę pracowniczą możemy zatrzymać antyspołeczne działania skrajnej prawicy!
Nasza recepta na faszyzm? Stworzenie silnego, politycznego ruchu pracowników świadomego, że skrajna prawica to narzędzie do walki przeciwko naszym interesom. Bo antyfaszyzm to samoobrona pracowników
Jeśli zgadzasz się, że skrajnej prawicy nie pokonamy szczytnymi hasłami i demonstracjami, pomóż nam go zbudować i dołącz do nas 11.11 na Placu Unii Lubelskiej o godzinie 14:00.
Dołącz do Czerwonego Bloku!
Wyniki ostatnich przyspieszonych wyborów parlamentarnych w Niemczech, spowodowanych upadkiem koalicji rządzącej pod przywództwem Olafa Scholza, wywołały u wielu obserwatorów prawdziwy szok. Jego powodem był zaskakujący wynik partii „Alternatywa dla Niemiec” (AfD), która osiągnęła najlepszy w swojej historii poziom 20,8% głosów. Tak wysokie poparcie dla ugrupowania skrajnie prawicowego i populistycznego, spowodowało wśród wielu obawę o przyszłość demokracji nie tylko w Niemczech, ale w całej Europie.
Po zawieszeniu broni w Strefie Gazy, Izraelska Armia Okupacyjna niemal natychmiastowo nasiliła swoje brutalne działania wojskowe na palestyńskim Zachodnim Brzegu, masakrując osoby szukające schronienia w obozach dla uchodźców oraz niszcząc infrastrukturę przy pomocy buldożerów. Tragicznego losu nie uniknęły również obiekty religijne, takie jak meczet Hamza. Nasilone rajdy, nazywane przez Izrael “operacją antyterrorystyczną”, wielu analityków określa jako próbę zjednania sobie przez Premiera Benjamina Netanjahu skrajnie prawicowych członków jego koalicji, którzy sprzeciwiają się zawartemu rozejmowi.
Światowy system kapitalistyczny znajduje się w kryzysie. Wyzysk
pracowników przynosi kapitalistom coraz mniejsze zyski, mało kto
wierzy dziś w puste obietnice parlamentarnych polityków i uczciwość
otaczającego nas systemu. Stoimy przed wyborem: albo my, pracownicy, zatrzymamy kapitalistyczną maszynę śmierci albo nasza walka zostanie stłumiona za pomocą faszyzmu.
Schronienie od zarania dziejów jest ludzką potrzebą, które poszczególne formy społeczeństwa na przestrzeni historii zaspokajały w różny sposób – od chat z drewna po kamienice i dalej, gdzie podąża człowiek tam pojawią się budynki tak potrzebne do ochrony człowieka przed siłami przyrody.
Po drugiej wojnie światowej, wraz z nadejściem PRL-u został wprowadzony system stawiający na zapewnienie każdej rodzinie i osobie dachu nad głową.
Dziś obchodzimy 76-tą rocznicę Nakby (ar.: النَّكْبَة), czyli katastrofy, która spadła na naród palestyński na skutek działań syjonistycznych kolonizatorów, którzy 14 maja 1948 roku utworzyli w Palestynie państwo Izrael. 15 maja to data istotna i bolesna dla Palestyńczyków na całym świecie, symbolizuje bowiem niewyobrażalną ilość zbrodni, czystek etnicznych, wysiedleń, terroru i przemocy, doświadczanych przez nich oraz ich przodków z rąk Izraelczyków po dziś dzień. To dzień wspomnienia tysięcy ofiar brutalnej, systemowej, wyrachowanej opresji, opartej na kolonialnych i rasistowskich podstawach. Nie można jednak zapomnieć, że Nakba nie zaczęła się dopiero w roku 1948, ani nie skończyła po I wojnie izraelsko-arabskiej. Liczba jej ofiar każdego dnia rośnie, wciąż jednak wiele osób stara się zagłuszyć głos prześladowanych i mordowanych.
18 marca 1871 roku została proklamowana Komuna Paryska – zryw proletariatu przeciwko zamiarom restauracji monarchii oraz ogromnym nierównościom społecznym. Zarówno wydarzenia poprzedzające tę rewolucję jak i jej następstwa uważane są za wyjątkowo burzliwy okres w historii Francji.