Czerwoni
3 grudnia na wniosek prezydenta Nawrockiego Trybunał Konstytucyjny podjął decyzję o uznaniu działalności Komunistycznej Partii Polski za niekonstytucyjną. Jest to kolejny krok w systemowym zwalczaniu lewicy przez konserwatywno-liberalny mainstream. Stanowczo sprzeciwiamy się bezpodstawnemu, niesprawiedliwemu i motywowanemu politycznie wyrokowi.
Skrajna prawica rośnie na całym świecie: od niemieckiego AFD, przez Fratelli d’Italia aż po Konfederację.
Gdziekolwiek nie spojrzymy, działania Sławomira Mentzena, Alice Weidel czy Georgii Meloni sprowadzają się do tego samego: niszczenia siły pracowników (np. poprzez ataki na związki zawodowe) i przekierowania gniewu w inną stronę.
Wszystkie te partie mają na celu odwrócić gniew nas, pracowników, wobec istniejącego systemu kapitalistycznego i zwrócić go na tory bezpieczne dla kapitalistów. Dlaczego? Bo silny, zjednoczony, upolityczniony ruch pracowniczy to najsilniejsza broń przeciwko prawicy!
To właśnie zjednoczeni, upolitycznieni pracownicy włoscy byli w stanie doprowadzić do strajku generalnego przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy. To świadomi, greccy pracownicy portowi blokują dostawy broni do Izraela. Tylko jednocząc klasę pracowniczą możemy zatrzymać antyspołeczne działania skrajnej prawicy!
Nasza recepta na faszyzm? Stworzenie silnego, politycznego ruchu pracowników świadomego, że skrajna prawica to narzędzie do walki przeciwko naszym interesom. Bo antyfaszyzm to samoobrona pracowników
Jeśli zgadzasz się, że skrajnej prawicy nie pokonamy szczytnymi hasłami i demonstracjami, pomóż nam go zbudować i dołącz do nas 11.11 na Placu Unii Lubelskiej o godzinie 14:00.
Dołącz do Czerwonego Bloku!
Jakie widzimy problemy i jak je rozwiązać?
Drogie pracowniczki i pracownicy!
Nie ma co się oszukiwać – świat w jakim przyszło nam żyć jest pełen bolączek i problemów, a perspektywa na przyszłość nie wygląda dobrze. Niepewność jutra, niemożliwość dopięcia budżetu domowego od pierwszego do pierwszego, kryzys mieszkaniowy, Europejski Zielony Ład, wojna w Ukrainie i beznadziejni politycy zmieniający się w kółko przy rządowym korycie…
Najczęściej myślimy o tych problemach, jako o problemach powszechnych, dotykających całe społeczeństwo. Ale czy jest tak naprawdę?
Podstawowym problemem życiowym nas, jako pracowników, jest comiesięczne dopięcie domowego budżetu. Jak przeżyć od pierwszego do pierwszego? Rachunki i koszty życia rosną, a pensje stoją w miejscu, maleją, albo i rosną – ale wolniej niż koszty życia. Dlaczego tak się dzieje? Jak mam utrzymać rodzinę, skoro zarabiam minimalną i żyję w mieszkaniu, którego wynajem pochłania większość moich miesięcznych zarobków?
Demokracja to piękne słowo. Od małego mówi się nam – a zwłaszcza chętnie od początku lat 90’ XX w. – że żyjemy w państwie demokratycznym, w państwie prawa. Ale czy naprawdę żyjemy w demokracji? Kto ustanawia to prawo i w czyim interesie?
Być może z tego co mówimy ktoś wyciągnie morał – przestanę być pracownikiem, założę firmę i zostanę kapitalistą. Pomijając fakt, że wszyscy nie możemy być kapitalistami, bo oni do generowania swoich zysków potrzebują rzeszy pracowników, taki awans jest mało możliwy, a w zasadzie – praktycznie niemożliwy.
Dojście do władzy rządu Koalicji Obywatelska – Polska 2050 – PSL – Lewica w październiku 2023 roku zbiegło się praktycznie idealnie z początkiem fali masowych zwolnień w Polsce.
Oczywiście, zwolnienia były również za poprzedniej ekipy rządzącej – zwolnienia są, były i będą codziennością w kapitalistycznej Polsce.
Kryzys mieszkaniowy jest problemem dotykającym wszystkich pokoleń pracowników, najbardziej jest jednak odczuwalny przez młodych pracowników – który szukają swojego dachu nad głową w realiach trwającej już ponad 30 lat prywatyzacji mieszkalnictwa w III RP. Ale zacznijmy od początku.
Naczelną zasadą, nadrzędnym celem systemu kapitalistycznego, celem każdego biznesu jest maksymalny zysk. Maksymalny zysk potrzebuje maksymalnej konsumpcji dóbr i usług – po to również powstał kredyt.
Inflacja oznacza proces trwałego wzrostu ogólnego poziomu cen w gospodarce i jest ona wpisana w naturę współczesnego kapitalizmu. Tak wyczekiwany przez zwykłych ludzi spadek cen, dla kapitalistów oznacza recesję, a zatrzymanie się wzrostu cen – stagnację gospodarki.