Czerwoni
11 stycznia przez ulice Berlina po raz kolejny przeszedł marsz LL-Demo – manifestacja z okazji rocznicy morderstwa Róży Luksemburg i Karla Liebknichta z rąk protofaszystowskich bojówek Freikorps.
„Nie będziemy oceniać ruchów naszego sojusznika” – tymi słowami rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych skomentował imperialistyczną napaść USA na terytorium Wenezueli, skutkującą kilkudziesięcioma ofiarami (również cywilnymi) i porwaniem prezydenta Nicolasa Maduro wraz z Cilią Flores. Tym samym władze naszego kraju po raz kolejny okazują wsparcie dla zachodniego imperializmu.
Za nami kolejne 12 miesięcy działalności – a wraz z nimi tysiące godzin pracy, setki ulotkowań i dziesiątki protestów oraz strajków.
Rok zaczęliśmy pracowicie, prowadząc ogólnopolską akcję ulotkowania w Auchan, mającą na celu zwiększenie uzwiązkowiania i ułatwienie walki o wyższe pensje, dodatek stażowy oraz realną reprezentację. W maju wzięliśmy udział w zjeździe Koordynacji Solidarności i Walk – razem z innymi zrzeszonymi organizacjami pracowniczymi omawialiśmy dotychczasowe działania i przygotowywaliśmy się do dalszych akcji.
Skrajna prawica rośnie na całym świecie: od niemieckiego AFD, przez Fratelli d’Italia aż po Konfederację.
Gdziekolwiek nie spojrzymy, działania Sławomira Mentzena, Alice Weidel czy Georgii Meloni sprowadzają się do tego samego: niszczenia siły pracowników (np. poprzez ataki na związki zawodowe) i przekierowania gniewu w inną stronę.
Wszystkie te partie mają na celu odwrócić gniew nas, pracowników, wobec istniejącego systemu kapitalistycznego i zwrócić go na tory bezpieczne dla kapitalistów. Dlaczego? Bo silny, zjednoczony, upolityczniony ruch pracowniczy to najsilniejsza broń przeciwko prawicy!
To właśnie zjednoczeni, upolitycznieni pracownicy włoscy byli w stanie doprowadzić do strajku generalnego przeciwko ludobójstwu w Strefie Gazy. To świadomi, greccy pracownicy portowi blokują dostawy broni do Izraela. Tylko jednocząc klasę pracowniczą możemy zatrzymać antyspołeczne działania skrajnej prawicy!
Nasza recepta na faszyzm? Stworzenie silnego, politycznego ruchu pracowników świadomego, że skrajna prawica to narzędzie do walki przeciwko naszym interesom. Bo antyfaszyzm to samoobrona pracowników
Jeśli zgadzasz się, że skrajnej prawicy nie pokonamy szczytnymi hasłami i demonstracjami, pomóż nam go zbudować i dołącz do nas 11.11 na Placu Unii Lubelskiej o godzinie 14:00.
Dołącz do Czerwonego Bloku!
Zapraszamy na rozmowę z przewodniczącym Inicjatywy Pracowniczej w Jeremiasie, Mariuszem. Mariusz z niezwykłą pasją opowiada o walce o prawa pracownicze z nieuczciwym pracodawcą w swoim zakładzie.
Z wywiadu dowiecie się o początkach komisji zakładowej oraz o historii trwającego strajku. Wysłuchacie, w jaki sposób firma, zamiast dogadywać się ze swoimi pracownikami, woli wykorzystywać nieuczciwe zagrywki oraz pompować pieniądze w prawników, by złamać strajk.
Po zapoznaniu się z wywiadem, zachęcamy do wsparcia zbiórki dla strajkujących w Jeremiasie! https://zrzutka.pl/m2xrgk
Wyniki ostatnich przyspieszonych wyborów parlamentarnych w Niemczech, spowodowanych upadkiem koalicji rządzącej pod przywództwem Olafa Scholza, wywołały u wielu obserwatorów prawdziwy szok. Jego powodem był zaskakujący wynik partii „Alternatywa dla Niemiec” (AfD), która osiągnęła najlepszy w swojej historii poziom 20,8% głosów. Tak wysokie poparcie dla ugrupowania skrajnie prawicowego i populistycznego, spowodowało wśród wielu obawę o przyszłość demokracji nie tylko w Niemczech, ale w całej Europie.
Jakie widzimy problemy i jak je rozwiązać?
Drogie pracowniczki i pracownicy!
Nie ma co się oszukiwać – świat w jakim przyszło nam żyć jest pełen bolączek i problemów, a perspektywa na przyszłość nie wygląda dobrze. Niepewność jutra, niemożliwość dopięcia budżetu domowego od pierwszego do pierwszego, kryzys mieszkaniowy, Europejski Zielony Ład, wojna w Ukrainie i beznadziejni politycy zmieniający się w kółko przy rządowym korycie…
Najczęściej myślimy o tych problemach, jako o problemach powszechnych, dotykających całe społeczeństwo. Ale czy jest tak naprawdę?
Podstawowym problemem życiowym nas, jako pracowników, jest comiesięczne dopięcie domowego budżetu. Jak przeżyć od pierwszego do pierwszego? Rachunki i koszty życia rosną, a pensje stoją w miejscu, maleją, albo i rosną – ale wolniej niż koszty życia. Dlaczego tak się dzieje? Jak mam utrzymać rodzinę, skoro zarabiam minimalną i żyję w mieszkaniu, którego wynajem pochłania większość moich miesięcznych zarobków?
Demokracja to piękne słowo. Od małego mówi się nam – a zwłaszcza chętnie od początku lat 90’ XX w. – że żyjemy w państwie demokratycznym, w państwie prawa. Ale czy naprawdę żyjemy w demokracji? Kto ustanawia to prawo i w czyim interesie?
Być może z tego co mówimy ktoś wyciągnie morał – przestanę być pracownikiem, założę firmę i zostanę kapitalistą. Pomijając fakt, że wszyscy nie możemy być kapitalistami, bo oni do generowania swoich zysków potrzebują rzeszy pracowników, taki awans jest mało możliwy, a w zasadzie – praktycznie niemożliwy.
