CzerwoniDział opinii to miejsce, w którym nasi Towarzysze, Towarzyszki i Towarzyszcza mogą dzielić się swoimi przemyśleniami na ważne dla nich tematy. Nie zawsze będą to opinie zbieżne z poglądami reprezentowanymi przez ogół stowarzyszenia.
„Nie będziemy oceniać ruchów naszego sojusznika” – tymi słowami rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych skomentował imperialistyczną napaść USA na terytorium Wenezueli, skutkującą kilkudziesięcioma ofiarami (również cywilnymi) i porwaniem prezydenta Nicolasa Maduro wraz z Cilią Flores. Tym samym władze naszego kraju po raz kolejny okazują wsparcie dla zachodniego imperializmu.
3 grudnia na wniosek prezydenta Nawrockiego Trybunał Konstytucyjny podjął decyzję o uznaniu działalności Komunistycznej Partii Polski za niekonstytucyjną. Jest to kolejny krok w systemowym zwalczaniu lewicy przez konserwatywno-liberalny mainstream. Stanowczo sprzeciwiamy się bezpodstawnemu, niesprawiedliwemu i motywowanemu politycznie wyrokowi.
Wyniki ostatnich przyspieszonych wyborów parlamentarnych w Niemczech, spowodowanych upadkiem koalicji rządzącej pod przywództwem Olafa Scholza, wywołały u wielu obserwatorów prawdziwy szok. Jego powodem był zaskakujący wynik partii „Alternatywa dla Niemiec” (AfD), która osiągnęła najlepszy w swojej historii poziom 20,8% głosów. Tak wysokie poparcie dla ugrupowania skrajnie prawicowego i populistycznego, spowodowało wśród wielu obawę o przyszłość demokracji nie tylko w Niemczech, ale w całej Europie.
Światowy system kapitalistyczny znajduje się w kryzysie. Wyzysk
pracowników przynosi kapitalistom coraz mniejsze zyski, mało kto
wierzy dziś w puste obietnice parlamentarnych polityków i uczciwość
otaczającego nas systemu. Stoimy przed wyborem: albo my, pracownicy, zatrzymamy kapitalistyczną maszynę śmierci albo nasza walka zostanie stłumiona za pomocą faszyzmu.
Skierowanie na ścieżkę legislacyjną rządowego programu dopłat do kredytów hipotecznych – Kredyt 0% spotkało się z ciepłą reakcją deweloperów i skokowym wzrostem cen mieszkań o 16% następnego dnia. Natomiast reakcja ogółu społeczeństwa okazała się być wiele chłodniejsza po kilku latach zaostrzającego się kryzysu mieszkaniowego. 6 maja pod Ministerstwem Rozwoju i Technologii odbył się protest przeciwko temu programowi.
(To trzeci z serii wywiadów z kobietami pracującymi przeprowadzonych z okazji ósmego marca. Pozostałe są dostępne do wysłuchania w zakładce “Czerwone Widmo” na naszej stronie, na naszym kanale w serwisie Youtube oraz na Spotify.)
Prognozy na rok 2024 nie wskazują na perspektywę jakiegokolwiek przełomu w kwestii dotyczącego zarówno Polski jak i wszystkich państw kapitalistycznych kryzysu mieszkaniowego. Po ewentualnej stagnacji w pierwszych miesiącach roku nastąpi powrót do charakteryzującej XXI wiek, a w szczególności ostatnią dekadę, tendencji nieustannego wzrostu cen nieruchomości i najmu. Obecnie cena za metr kwadratowy w Warszawie wynosi w przybliżeniu 17 tys. złotych, niewiele niżej w innych większych miastach. Zarabiający pensję minimalną, wynajmujący mieszkanie Warszawiak co najmniej połowę swojej miesięcznej pensji wyda na możliwość snu pod dachem, a jeśli jakimś cudem odziedziczył mieszkanie i posiada je na własność, to i tak czynsz pochłonie około jednej czwartej wynagrodzenia. Po zaspokojeniu innych, absolutnie podstawowych potrzeb Warszawiak ten zostanie już w zasadzie z pustymi rękoma, a ewentualną, marną nadwyżkę, zmęczony tygodniem pracy utopi w taniej rozrywce.
Wydaje się, że panującym w Polsce przekonaniem jest to, że każda szanująca się lewicująca osoba, powinna stać murem za Unią Europejską. Wtóruje temu zresztą druga strona barykady — określając Unię jako potwora, który wszędzie chce wepchnąć swój marksizm kulturowy i pragnie pozbawić Polskę polskości. Jak jednak jest naprawdę? Czy faktycznie marksiści i marksistki powinni wspierać Unię Europejską, jej dążenie do ciągle postępującej unifikacji Europy? Na to pytanie postaramy się pokrótce odpowiedzieć w niniejszym artykule.
O świcie 7 października burza rakiet wystrzelonych z terytorium Gazy obudziła mieszkańców terenów Palestyny razem z całym światem arabskim. Syjonistyczny rząd Izraela wypowiedział wojnę Palestynie i zapowiedział zemstę na Hamasie, do którego w oczach sił Izraela należy każdy palestyński cywil. Groźby premiera – Binjamina Netanjahu okazały się nie być pustymi słowami. W nocy z 7 na 8 października odpowiedziały atakami z powietrza, które pochłonęły życie ponad 230 osób. [1][2]
System, w którym funkcjonuje nasze społeczeństwo, obfituje w mechanizmy chroniące elity finansowe i zapobiegające przejęciu władzy przez klasę pracującą. Jednym z nich – dającym ludziom złudzenie wpływu na rzeczywistość – są wybory parlamentarne. Trwająca już od jakiegoś czasu przedwyborcza gorączka i pokazowa walka niewiele różniących się od siebie ugrupowań zdecydowanie to potwierdzają. Można to porównać do sporu o kolor farby, podczas gdy ściany pokoju są w całości zagrzybione.